Ben son zamanların Türkiye?sini böyle görüyorum.

Kutuplaşmanın son aşamasında kimse kimseyi dinlemiyor. İnsanların birbiriyle ilgili ön yargıları olduğu için daha sözün başında bağırmaya başlıyorlar. Ya da öyle bir yükleniyorlar ki sizi isyan ettiriyorlar.

Kırk yıllık dostluklar bozuluyor, aileler ayrışıyor.

Tam bir çatışma ortamı.

***

Peki, bunca öfkenin sebebi ne?

Türkiye?de ne oluyor?

Kim kime kızıyor?

Bazı Türk ve Batılı gazeteciler bu sorulara; ?Türkiye?nin demokratikleşmesinin önüne engeller çıkarılıyor!? diye cevap veriyor.

Öfkeleri bu yüzden.

Michael Rubin gibi yazarlar ise ?Türkiye uçurumun eşiğinde? diyor.

?Düşmek üzere!?

***

Bana göre bu kavgada son perde oynanmakta.

Dikkat ederseniz bir aydır herkes eteğindeki taşı dökmeye ve daha cesur konuşmaya başladı.

Ali Babacan diyor ki ?Türkiye?de Müslümanlar zulüm altında!?

Dengir Fırat diyor ki: ?Cumhuriyet devrimleri travma yarattı.?

Ve bugün bana gelen birçok okur mesajı, artık Atatürk dönemiyle hesaplaşılması gerektiğini yazıyor.

Osmanlı?nın Batılılaşma hamlelerini bile inkâr ediyorlar.

II. Abdülhamit?in Latin harflerine geçme denemesini sükût ile geçiştiriyorlar. Çünkü işlerine gelmiyor.

?Devrimler halka soruldu mu?? gibi çok parlak icatlarda bulunuyorlar.

Ben de ?Ha şöyle!? diyorum. ?Açık açık, mertçe konuşmalı. Yıllardan beri takiye yapılıyor ve her söze Atatürk?le başlanıyordu. Artık herhalde son düzlüğe girildiği için bu takiyeye gerek kalmıyor.?

***

Evet. Son perde başladı.

Türkiye?yi bir ?İslam Cumhuriyeti? olarak görmek isteyen iç ve dış çevreler olayları tırmandırdı.

Saldırının dozu arttı.

İki taraf da keskinleşti.

Ve olan Türk demokratikleşmesine oldu.

Çünkü Türkiye ?ya şeriat ya ordu? cehennem ikilemine sokuldu.

İki rahmetten biri.

***

Bir kez daha tekrar ediyorum: Cumhuriyetin demokratikleşmesi şarttır. Ama bu, din üzerinden yapılamaz.

zlivaneli@gazetevatan.com