Günlük yaşamda; bazen sıradan bazen de özgün davranışlar kabul görür. Her iki davranışta koşullara göre önem kazanır ve yapıldığı zamanlara göre değer bulur.

  Son bir ayda neler olduğuna şöyle bir bakınca, bu kadar kısa sürede onca olayın sığması insanı şaşırtıyor. Bir sabah kalktığında birde bakmışsın başka bir gündem karşına çıkıyor. Dün neyi konuşuyorduk, bu gün ne konuşacağız ve yarın neler konuşulacak. Bu gün bitmeden, birde bakmışsın sıcak, flaş gelişmeler ekranlarda boy gösteriyor.

  Yaz mevsiminde gündelikçiler iş bulma sıkıntısı çekmezler. Hele yazın ortasında hangi işin peşine gideceklerinin kararsızlığını yaşarlar. Bu günlerde de köşe yazarları, konunun uzmanları, siyasiler hangi tercihi yapacaklarının şaşkınlığı içinde; o kanaldan o kanala koşuşturmakta, işin adeta zevkini çıkartmaktalar.

 

  Gündemde öne çıkmış, popüler olmuş, çok ilgi görmüş kitaplara her zaman ön yargı ile bakmışımdır. Bu önyargılarımın bir çoğunda haklı çıkmış, bu kitaplar bu ilgiyi hak etmiyor demişimdir.

  Dünyanın en çok kullanılan kelimelerinden birisi olmalı demokrat kelimesi. Hem çok kullanılan, hem de çok önem verilen bir kelimedir. O kadar önemlidir ki, canlının yaşadığı her yere girmiş, insanlığın en önemli simgesi olmuştur.

  Atatürk ve kurtuluş savaşını anlatan bir çok film ve dizi çekildi ve seyirciye sunuldu. Hepside yıllardır kitaplarda, okullarda bize anlatılan, öğretilen şeylerdi.

  Bir zamanlar kan davası, töre cinayetleri gazetelerin baş sayfalarda yer alır; bu haberleri okurken yüreğimiz sızlardı. Özellikle geri kalmış bir toplumun kanayan yarası olarak görür, biran önce eğitimle bu sorunun kökten hallolmasını düşünürdük.

  Kitap kadar değerli bir dost olmadığını öğretmenler hep söyler dururlar. Ülkenin önderleri de konuşmalarında, okumanın öneminden söz ederler. Sanatçılar, aydınlar da çok duyarlıdır kitap konusunda, ”aydınlanma, okumakla olur” derler.

  Küreselleşme, globalleşme adı altında hızla özelleştirmeye doğru evirilen bir süreç; hem dünyada hem de ülkemizde yaşanmaktadır. Küreselleşme, özellikle son yirmi yılın tek gündem maddesi haline gelmiştir.

  Ülkemiz, gelişmekte olan ülkelerin arasında sayılır. Sanayisi, fabrikası çoğalan; tarımı azalan bir ülke olarak anılır. Hükümetler, sanayinin gelişmesi ve yatırımların artması için çağrılarda bulunur. Her dönem yerli ve yabancı yatırımcıya teşvikler yapılır.

  Dünya ülkelerini ve halklarını tanımak için mutlaka bir olayın olması gerektiği gerçeğini kimse inkar edemez. İsrail’le, büyükelçi krizi yaşanmasa, hükümetin birkaç parti koalisyonundan oluştuğunu bilmeyecektik. Filistin’e giden yardımın önü kesilmese, Mısır’ın Filistin halkına dost olduğunu düşünecektik.

  Ülkenin her hangi bir yerinde bir şey olsa, Medyada,”Bize neler oluyor!” yazılarını görürsünüz. Sonrada dramatik görüntüler izletilir ardından bir sürü boş laflarla haber adeta dramatize edilir. Olaylar, sayılara indirgenir; sonrada verilen haber reyting hanesine ne kadar yazılabilinirse…

  Son günlerin en çok konuşulan konularından birisi de trafik kazaları ve nedenleridir.

  Yüzleşmek, yapılan bir yanlışın hesabını kendi kendine verebilmek, onunla hesaplaşmak, yaşadığın gerçeklerin karşısına dimdik çıkabilmektir.

  Türk sinemasında güzel şeyler oluyor. Gösterime giren her filmin ciddi bir seyirci kitlesini sinema salonlarına taşıyor. Evet! Türk sineması bitti dendiği bir süreçten bu günlere gelmek çok sevindirici, umut verici doğrusu.

  Her meslek kutsaldır, öğretmenlik mesleği de. Benimkisi, bir mantık çıkarımı. Tümevarım değil de, tümdengelim mi? Evet! Yani, genelden, özele bir çıkarım.

  Ülkemizin en büyük gerçeğidir korkular. Öğle bir gerçekliktir ki; toplum olarak korkuların tutsağı olmuş, onunla yaşamaya alışmış, hatta korkuların faydalı olduğuna bile inanmışız bir toplumuz.